GAD-7 prostymi słowami.

GAD-7 to krótka skala lęku, z której korzysta większość lekarzy. Siedem stwierdzeń, każde ocenione za ostatnie dwa tygodnie na tej samej czterostopniowej skali: wcale, przez kilka dni, przez ponad połowę dni, prawie codziennie — od zera do trzech punktów. Suma mieści się między zerem a dwudziestoma jeden.

Opublikowali go w 2006 roku Robert Spitzer, Kurt Kroenke, Janet Williams i Bernd Löwe — ta sama grupa, która stworzyła PHQ-9 dla depresji. Miał robić dwie rzeczy: wskazywać osoby, które mogą mieć zaburzenie lękowe uogólnione, i śledzić nasilenie od wizyty do wizyty. Robi obie w jakieś dwie minuty.

Jest wolny do użytku, wszędzie, bez licencji. To jeden z powodów, dla których jest wszędzie: u lekarzy rodzinnych, w ankietach wstępnych u terapeutów, w badaniach naukowych i w aplikacjach takich jak ta.

Jak często w ciągu ostatnich dwóch tygodni dokuczały Ci następujące problemy?

1. Uczucie zdenerwowania, niepokoju lub napięcia
2. Niemożność powstrzymania się od zamartwiania lub kontrolowania go
3. Nadmierne zamartwianie się różnymi sprawami
4. Trudność z odprężeniem się
5. Taki niepokój, że trudno usiedzieć w miejscu
6. Łatwe wpadanie w złość lub rozdrażnienie
7. Uczucie strachu, jakby miało się wydarzyć coś strasznego

Zwróć uwagę, co jest na liście, a czego nie ma. Cztery z siedmiu pytań dotyczą zamartwiania się i jego kontroli, dwa — ciała, które nie może się uspokoić, jedno — lęku. Nic o atakach paniki, nic o unikaniu, nic o śnie. Skala mierzy lęk tego zamartwiającego rodzaju — i mierzy go dobrze.

Sumuje się siedem odpowiedzi. Progi są takie, jakie opublikowali autorzy:

• 0–4: lęk minimalny
• 5–9: łagodny
• 10–14: umiarkowany
• 15–21: ciężki

Dziesiątka to liczba, którą warto znać. W oryginalnym badaniu wynik dziesięć i więcej wskazywał zaburzenie lękowe uogólnione z dobrą czułością i swoistością, i to zwykle w tym punkcie klinicysta proponuje pełniejszą ocenę. To próg do rozmowy, nie wyrok: mnóstwo osób w ciężkie dwa tygodnie przekracza dziesięć, a w następne spada poniżej.

Aplikacja punktuje w tych samych czterech progach i zapisuje wynik z datą w historii.

Pojedynczy GAD-7 to migawka. Prawdziwą wartość ma seria. Rób go co dwa tygodnie, w ten sam dzień tygodnia, i zachowuj wyniki. Każde pytanie dotyczy ostatnich czternastu dni, więc czternaście dni to naturalny odstęp; częściej — i punktujesz te same dni dwa razy.

Potem czytaj linię, nie punkty. Spadek o mniej więcej cztery punkty uznaje się zwykle za zmianę, którą warto zauważyć; jeden punkt w górę czy w dół to szum. Jeśli zaczęłaś lub zacząłeś coś nowego — lek, terapię, regularny ruch — to właśnie seria pokaże tobie i twojemu lekarzowi, czy to coś daje.

Odpowiadaj za dwa tygodnie, nie za dziś. Poranek, w którym robisz test, to jeden dzień z czternastu; zły poranek powinien ruszyć wynik bardzo nieznacznie.

Aplikacja zachowuje historię i, gdy wynik ma więcej niż dwa tygodnie, podpowiada powtórkę. Wcześniej nie marudzi.

GAD-7 nie widzi ataków paniki i nie widzi nastroju. Do tego prowadź obok dwa inne zapisy:

• Dziennik ataków paniki: kiedy, jak mocno, jak długo, co pomogło. Ataki to zdarzenia, a dwutygodniowa skala nie umie ich policzyć.
• Dziennik nastroju: jedna notatka dziennie. Obniżony nastrój tak często idzie w parze z lękiem, że tego samego dnia warto zrobić też PHQ-9 — rodzeństwo GAD-7 dla depresji.

Druga skala, którą warto znać, to BAI: dwadzieścia jeden pytań o cielesną stronę lęku — zdrętwiałe dłonie, walące serce, strach, że stanie się najgorsze. Do paniki pasuje o wiele lepiej niż GAD-7.

GAD-7, PHQ-9 i BAI są w Anxiety Tracker darmowe i punktowane według swoich progów. K10, DASS-21 i SIAS należą do Pro. Dziennik ataków, dziennik nastroju i skale są w jednym miejscu, więc miesiąc czyta się jako całość.